Uniformen van de Burgeroorlog (1/3)

In de collectieve verbeelding, de Burgeroorlog blijft het conflict van de "Blues" (de Yankees) tegen de "grijze" (Zuiderlingen), verwijzend naar de kleur van de uniformen van soldaten aan beide zijden. Deze visie weerspiegelt de hedendaagse betekenis van het begrip uniform, waarbinnen de normalisatie is nog steeds het belangrijkste kenmerk. Het resultaat van het conflict voor ons de indruk van een zekere armoede, vooral in vergelijking met flamboyante uniformen van de Napoleontische oorlogen en gevarieerd - waar in sommige militaire eenheden (de Huzaren, bijvoorbeeld), waren er geen twee regimenten van hetzelfde leger dat dezelfde outfit portassent. Maar als men kijkt dichterbij, de uniformen van de Burgeroorlog in werkelijkheid veel diverser dan het lijkt, hoewel dit ras de neiging om na verloop van het conflict om redenen praktijken.

Het doel van een leger

Donkerblauw is de kleur van de belangrijkste leger van de Verenigde Staten in 1779, toen de eerste regelgeving voor uniformen werden aangenomen - in een tijd toen het nog werd genoemd "Continental Army". Blauw was de traditionele kleur van de "Whigs", de tegenstanders van de macht van de Britse monarchie, een naam die nam toen de Amerikaanse revolutionairen vochten voor hun onafhankelijkheid. Dit is de verklaring het meest gegeven aan deze keuze, maar blauw was al een van de toonaangevende uniformen dat gaf zichzelf de koloniale militie bedrijven zo nu en dan omhoog in de achttiende ^eeuw, de Indianen of de Franse bestrijden. Hoe dan ook, de donkerblauwe auto voor een dergelijk symbolisch het leger dat hij is teruggekeerd sinds 2008 voor haar uniformen - na tientallen jaren in olijfgroen.

De cut, ondertussen, nog steeds geïnspireerd door moderne Europese legers, hetzij van kleding of hoed. In de klassieke jas werd vervangen in 1812 een gecoate, een soort van staart-coats gesneden om de taille aan de voorkant, maar liet lang achter, en de sjako werd opgelegd in 1810. De uniforme steeds minder en minder geschikt voor in het veld, het leger al snel de aanvulling van een "vermoeienissen" cap ronde in 1825, korte jas en blauwe lucht in 1833. Toegevoegd aan de broek van de blauwe dienst jurk, deze elementen de uniforme het meest gebruikt door Amerikaanse soldaten vormen tijdens de oorlog tegen Mexico, het lokale klimaat te maken eerlijk gezegd ongemakkelijk dragen van de voorgeschreven uniform.

In 1851, het leger heeft een uniforme federale grotendeels geïnspireerd op zijn kop, door het Franse leger - dan scheidsrechter van de mode in militaire aangelegenheden. Het belangrijkste verschil lag in de Coated, verlaten ten gunste van een lange donkerblauwe jas. Het is onpraktisch om te rijden, werden de cavalerie en lichte artillerie in plaats daarvan krijgen een kort jasje, dicht genoeg bij de vermoeienissen - die ook was, nu, diep blauw. Een andere innovatie bij de kleur van de bekleding, die een nieuw systeem voor de identificatie eenheden vastgesteld. Deze kleuren waren hemelsblauw voor de acht regimenten van infanterie, rood voor vier regimenten van de artillerie, oranje voor de twee regimenten van de draak, groen voor het regiment van de gemonteerde infanterie, en zwart voor de officieren van Personeel. Zijn gemaakt toen de twee regimenten van de cavalerie in 1855, kregen ze geel facings.

De ronde kap van de vermoeienissen van zijn kant werd vervangen door een donkerblauwe kepie, ook afgeleid van de rode dop van het Franse leger. De sjako volhardde in het bezit dienst tot 1858, toen hij werd vervangen door een blauwe hoed vilt. Bekend onder de bijnaam "Hardee hoed," of van "Jeff Davis hat", omdat het oorspronkelijk werd zo ontworpen dat Jefferson Davis was minister van Oorlog (tussen 1853 en 1857), werd hij versierd met een zwarte pen en het identificeren van merken met een lijn van kleur lichaam van troepen die waren bezet de soldaat, en messing Insignia, een andere nieuwigheid. Zij zijn goed voor twee gekruiste kanonnen voor de artillerie, een hoornblazer voor de infanterie, twee gekruiste zwaarden voor gemonteerde eenheden en een kasteel voor de machinebouw.

Kleedt de vrijwilligers

Zodra het uitbreken van de vijandelijkheden stroom in het werven van kantoren van tientallen, toen honderden van duizenden vrijwilligers gedaan, de vraag van de jurk bleek problematischer dan die van de arm. De federale leger in 1861, verkregen benodigdheden van een uniform van zijn eigen installaties, de Schuylkill Arsenal in Philadelphia. Voldoende om de kleding van een leger van 16.000 mannen te verzekeren, deze single in de fabriek was niet langer de gevraagde 75.000 vrijwilligers in april 1861, laat staan ​​de 500.000 mannen in juli genaamd kleden. Niet om vrijwilligers te noemen, moet ook rekening worden gehouden met de versterking van het reguliere leger, die door de president in mei en goedgekeurd door het Congres in augustus: 11 regimenten van in totaal 24.000 soldaten.

Om deze tekortkoming te overwinnen, was het noodzakelijk een beroep doen op prive-industrie, zowel op het nationale grondgebied en daarbuiten. Tienduizenden outfits en werden geïmporteerd uit Europa, produceert noorderlingen die nog niet de productiecapaciteit, dat zij zou verwerven tijdens het conflict. Tot overmaat van ramp, de eerste leveringen zouden worden voorzien van het zegel van corruptie. Gewetenloze aannemers verkocht aan de regering van slechte kwaliteit kleding tegen buitensporige prijzen. Maar al te vaak deze slordige uniformen viel uit elkaar na een paar weken of maanden. De soldaten zelfs bedacht een woord, slordig, om het materiaal aan te wijzen als tweede klasse afdeling levert (Intendance Department) uitgekeerd aan hen - meestal tegen zijn wil en zijn eigen moeder.

Hierdoor konden veel oorlog profiteurs te verrijken zichzelf fraai. Het werd nog verergerd door de aanwezigheid aan het hoofd van het Departement van Oorlog Simon Cameron. De Democraat lid van de Republikeinse partij - hij erin geslaagd was de prestatie van zijn Senator twee keer onder elk van de twee labels - werd beschouwd als de meest corrupte lid van de Lincoln administratie. Zozeer zelfs dat hij dit inspirerende citaat schrijft: ". De eerlijke politicus is iemand die, eenmaal beschadigd, het uitzicht verandert nooit" Cameron had een specialiteit van het plaatsen van orders voor rekening van zijn bediening zonder het gebruik van openbare aanbesteding gedaan, leveranciers consequent richt haar thuisstaat, Pennsylvania. Pas na de vervanging ervan door Edwin Stanton, in januari 1862 dat de situatie aanzienlijk verbeterd. Aan het einde van het jaar 1862, kon de Yankee soldaat schatten correct gekleed.

Tenminste dit gold met betrekking tot de intrinsieke kwaliteit van kleding. Maar de uniformen waren ongemakkelijk en, inderdaad, zij bleef gedurende de oorlog. De bron van het probleem was gebruikte materiaal: wol, die het voordeel geproduceerd in grote hoeveelheden door landbouw noorderling had. Voor het gemak werden de militaire uniformen geproduceerd tijdens de oorlog algemeen gemaakt van dit weefsel - volledig, dat wil zeggen, ondergoed inbegrepen, hoewel ze dussent om in een jersey of flanel. De soldaten die zou kunnen worden gemaakt vaak shirts en broeken door hun moeders, zusters of echtgenotes, om te vermijden dat de onaangename en irritante wrijving van wol op hun huid te dragen. Ondanks dit, de vechter de Burgeroorlog had meestal voorzien van een uniform verstikkende in de zomer, en voortdurend nat in de winter, zolang het weer wordt uitgeleend.

Het andere grote probleem was dat de uniformen voor de soldaten worden massa geproduceerd zonder zich te bekommeren over de vraag of ze goed worden aangepast aan de mensen die moeten ze dragen. Afhankelijk van de grootte en de lichaamsbouw, kon elke soldaat worden gevonden drijvend in haar outfit, of liever om ingepakt te zijn in een uniform te strak. Om deze reden, je uiteindelijk experimenteren voor het eerst een systeem van genormaliseerde maten, vergelijkbaar met die in gebruik vandaag in kant-à-porter. Meer in het algemeen, zou de Burgeroorlog belangrijke bijdrage leveren aan de ontwikkeling van de textielindustrie in het Noorden, een uitbreiding die de hele Amerikaanse economie zou hebben na het conflict.

Wordt vervolgd